Interimwet Ammoniak en Veehouderij (IAV, 1994)
Wet van 1 maart 1994, de eerste Nederlandse wet om ammoniakdeposities als gevolg van veehouderij te reguleren. Deze werd werd in het leven geroepen toen bleek dat duizenden veebedrijven zonder milieuvergunning waren uitgebreid. Ook toen kwam er zware druk voor politici. Boeren eisten legalisatie, waarop een legalisatieregeling in deze wet werd opgenomen.
De wet maakte het mede mogelijk om de ammoniakemissies te reduceren middels ammoniakreductieplannen (ARP’s). Alleen is daar toen nauwelijks gevolg aan gegeven.
De Interimwet ammoniak en veehouderij is in 2002 vervangen door een combinatie van de Wet Ammoniak en Veehouderij en het 3 jaar later in werking getreden Besluit huisvestingssystemen veehouderijen (8 december 2005). In deze regeling werden in plaats van depositiebeperkingen enkel nog emissie-eisen aan veehouderijbedrijven gesteld. In hedendaagse termen: doelsturing. Uit de nog altijd spelende stikstofproblematiek kan worden geconcludeerd dat deze regeling zwaar onvoldoende is geweest.
Voor de wetstekst, zie link.
De Memorie van Toelichting (MvT) bij deze wet is verplichte lectuur voor politici. Het geeft een bevestiging van de stelling dat al 40 jaar jaar geen knopen worden doorgehakt.
Voor de de MvT, zie link.