Bronmaatregel
Maatregel die de stikstofemissies bij de bron aanpakt. Bij ammoniakemissies uit de veehouderij bestaan twee soorten bronmaatregelen: de bron (deels) wegnemen (onder meer staken of verkleinen veehouderijbedrijven) of met milieutechniek emissies van de bestaande bronnen beperken (zoals met staltechniek).
Bedrijven op korte afstand van Natura 2000-gebieden veroorzaken weliswaar een veel hogere depositievracht dan een bedrijf met een gelijke omvang op grotere afstand. Echter, stikstofbronnen in zones van 250 tot 500 meter van N2000-gebieden veroorzaken minder dan 5% van de totale deposities. Bronmaatregelen beperkt tot 250 tot 500 zijn daarom zwaar onvoldoende voor de noodzakelijke reductie. Wel geldt dat naarmate meer bronnen op korte afstand van Natura 2000 gebieden worden opgeheven in totaal minder emissiereductie noodzakelijk is.
Verplaatsing van bedrijven zonder een gelijktijdige emissiereductie heeft een beperkt rendement. In dat geval blijft de achtergronddepositie (de totale stikstofuitstoot) ongewijzigd.
Voor de beslissing over de te nemen reductiemaatregelen is onderzoek nodig naar de realiteit van reductie middels milieutechniek. De realistische reductiepotentie op basis van bewezen, betaalbare en uitvoerbare (lees: controleerbare) techniek bepaalt de omvang van de te staken veehouderijbedrijven. Dit onderzoek ontbreekt tot nu toe.
Nadrukkelijk te onderscheiden van natuurherstelmaatregelen. Bij bronmaatregelen wordt de oorzaak bij de bron aangepakt. Bij natuurherstelmaatregelen worden enkel de effecten beperkt, terwijl de oorzaak (te hoge stikstofdeposities) in stand blijft.