Remkes I, Remkes II (commissie, 2020-2022)
Commissie onder leiding van dhr. Johan Remkes die tot tweemaal toe is gevraagd om advies uit te brengen over mogelijke oplossingsrichtingen in de stikstofkwestie. In het advies van 9 juni 2020 ‘Niet alles kan overal’ wordt de vraag behandeld hoe nu verder na de PAS-uitspraak van de Raad van State. Onder meer is geadviseerd om maatregelen te nemen om in 2030 de emissies van ammoniak en stikstofoxiden te laten halveren ten opzichte van 2019. Dit advies heeft geleid tot de Wet stikstofreductie en natuurverbetering (Wsn, 2021), waarin is is vastgelegd dat in 2030 minimaal 50% van het areaal stikstofgevoelige natuur in N2000-gebieden onder de kritische depositiewaarde (KDW) moet zijn gebracht.
In het advies van 5 oktober 2022 ‘Wat wel kan‘ wordt geadviseerd om op korte termijn 500 tot 600 piekbelasters uit te kopen en de bedrijven te binden aan doelsturing. Dit lokte een discussie uit over een passend criterium voor een piekbelaster. Immers, de totale depositievracht (de optelsom van alle depositie op alle aanwezige hectares stikstofgevoelige natuur) op een klein N2000-gebied geeft een veel lager getal dan de totale depositievracht op bijvoorbeeld het N2000-gebied van de Veluwe, omdat daar veel meer hectares stikstofgevoelige natuur liggen. Dit gegeven maakt het lastig om een uniform criterium voor piekbelasters te bepalen. Voor verder lezen over een mogelijk uniform criterium voor piekbelasters, zie het RIVM-rapport uit 2023, Bepalen drempelwaarde piekbelasters-aanpak
De piekbelastersaanpak is onderdeel van het ‘Trappetje van Remkes’, waarmee de keuzemogelijkheden voor emissiesreductie op een rijtje worden gezet: (een combinatie van) innoveren, extensiveren, omschakelen, verplaatsen en beëindigen.