Stand still-jurisprudentie
Van 2010 tot 2024 geldende Nederlandse rechtspraak die in de praktijk een vrijwel absolute rechtsbescherming bood aan vergunninghouders van eerder vergunde emissieruimte, omdat er in principe geen inbreuk op kon worden gemaakt. Dit bood de vergunninghouders de mogelijkheid om de eerder vergunde, schaars geworden emissieruimte zo veel mogelijk te conserveren. Hiermee droeg deze rechtspraak sterk bij aan de stagnatie van de noodzakelijke emissiereductie.
Met de Rendac-uitspraak van de Raad van State van 18 december 2024, (ECLI:NL:RVS:2024:4923), is een kentering gekomen in de stand still-jurisprudentie. Sindsdien geldt voor bestaande rechten (de vergunde emissieruimte, de referentiesituatie) een additionaliteitstoets, wat betekent dat in geval van een vergunningaanvraag van eerder vergunde emissieruimte opnieuw moet worden beoordeeld of die emissies hervergunbaar zijn, dan wel moeten worden beperkt ten gunste van de natuur.